Kevin Claeys 的个人资料Kevin Claeys照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
Kevin ClaeysFirst Officer @ Brussels Airlines
Bedankt voor je bezoek!
10月4日 E40 Brussel - GentAls je bijna dagelijks het traject Kortrijk-Brussel met de wagen aflegt, dan zie je af en toe wel eens vreemde zaken.
Ik heb de slechte gewoonte om soms 'iets' te snel te rijden. Toen ik deze trailers zag 'voorbijflitsen', ben ik aan het eerstvolgende tankstation toch eens afgereden om dit nog eens in slo-mo over te doen
 . Check de foto's!Always have a camera within reach! 4月29日 Touch & go's4 januari was de grote dag: de dag van mijn touch & go's. Aan het einde van de training op de simulator doe je minimaal 6 takeoff's en landingen op het echte toestel om gequalificeerd te raken. Dit is toch een enorme kick ze de eerste keer dat je met een echt lijnvlieguig gaat vliegen, hoewel... het besef bij mij kwam eerder achteraf
 .Sindsdien vlieg ik operationeel heel Europa rond, de schoonste job ter wereld (naar mijn gedacht dan toch)!
Ciao! 12月10日 Type Rating @ Brussels Airlines!!!Beste mensen,
Het is intussen weer véél te lang geleden dat ik nog es wat updates gedaan heb. Mijn training bij SFA zit er al een tijdje op. Binnenkort komen er nog wat foto's van mijn laatste maanden bij SFA (Seneca + ACPP op de B737-300).
Maar ik heb toch wel wat belangrijker nieuws. Enkele maanden nadat ik mijn licenties had, ben ik aangeworven bij Brussels Airlines (merge van SN Brussels Airlines en Virgin Express / hetgeen wat overblijft van Sabena…).
Ik mag hier starten op de Avro RJ 85 en 100, op termijn ook op de B.A.E. 146. Op op dit toestel te mogen vliegen, moet ik een type rating volgen, een training op dit specifiek tyte toestel. Intussen is de grondcursus al achter de rug (procedures, systemen, allerlei briefings...). De eerste simulator sessies zijn achter de rug. Als alles vlot gaat, heb ik touch&go's op 4 januari (take-off's en landingen met een leeg toestel). Enkele dagen erna start ik dan commercieel (line training voor nog een maand). 1 Ding weet ik zeker, dat is dat ik een van de gelukkigste mensen ben die hier rondloopt
 .Tot binnenkort! 2月23日 Week 27-28-29-30Hey iedereen,
Ik ben intussen al enkele maanden terug in België, nu pas zijn de laatste foto's van Scottsdale on-line (na lang zeuren van bepaalde mensen). Schandalig eigenijk
 , anyway geniet ervan, dat doe ik ook nog altijd!Even een korte samenvatting van mijn laatste weken in Scottsdale
Week 27
Lang heb ik naar week 27 uitgekeken: eindelijk de omschakeling daar de piper Seneca. Dit betekent dus dat ik maandag geslaagd ben voor mijn Final Archer IFR checkride. De examinator was streng maar rechtvaardig, en op één of andere manier voelde het bemoedigend aan. Het was dan ook één van mijn beste archervluchten.
Na 2 dagen voorbereiding kwam de eerste Senecavlucht dan. Amai als die turbo's aanslaan van de 440 PK sterke bimoteur schiet je als een raket de lucht in. Zaaalig.
Vanaf nu gebeurt alles een stuk sneller, en de helft van de tijd vliegen we maar op 1 motor om te leren vliegen met asymmetrische voortstuwing. Ik zeg het je, onze instructeur 'failt' onze motor om de meest onverwachte momenten.
Om de spanning eraf te 'schieten' - letterlijk en figuurlijk - zijn we eens wat kogels gaan afknallen in The Scottsdale Gun Club. Nie te doen, iedereen moet dat eens gedaan hebben.
Het is Amerika, als je wilt, huur je hier een shotgun of een automatisch geweer zoals de AK47.
Week 28
Nog wat Seneca gevlogen deze week. Volgende week vertrekt mijn roommate Kenneth al terug naar huis. Vrijdag heeft hij zijn check. Zegt ie donderdagavond tegen mij: we zouden nog eens een weekend naar Los Angeles moeten gaan. Dus vrijdag middag zijn we hals over kop zonder veel na te denken in ons wrak van een auto gesprongen (chapeau, we zijn nie in panne gevallen en hebben 950 mijl gereden), inkopen gaan doen and vertrokken. Hit the road, Jack! Efkes wat tijd verloren omdat Kenneth op een mexicaan gereden is. De schade bij ons viel zeer goed mee. Daar zijn we dan rond 10 uur aangekomen, een hotel gezocht en gaan slapen. Zaderdag hebben we downtown L.A. verkend, door de Beverly Hills en Hollywood gereden (ge had da moeten zien, ons koelvloeistofmeterke stond just onder het rood
 ) om dan via Sunset Boulevard naar de Californische kust te rijden, toevallig ook bij sunset! Op weg naar Malibu efkes de Pepperdyne University bezocht. De nacht hebben we doorgebracht in Santa Monica. De zondag hebben we dan de Universal Studios bezocht.Een prachtige afsluiter voor we terug naar huis vertrekken!
Week 29
Deze week was een rare week. Er zijn bijna iedere avond afscheidsfeestjes geweest voor mensen die naar huis vertrokken. Ook Kenneth is al vertrokken. Dit alles geeft je zo'n beklemd gevoel. Het leven hier is prachtig, maar nu begin ik hoe raar ook, te verlangen naar huis. Het zal niet lang duren vooralleer ik me dit beklaag natuurlijk
 Week 30
Dit was het dan. Maandag hadden ik en Ruth onze Seneca progress checkride - allebei geslaagd natuurlijk!
Na een administratieve rompslomp hebben wij (ik, Klaas, Justine en Ruth) dan nog onze laatste avond nog wat gevierd (aan foto's ben ik nog niet geraakt). De ontnuchtering kwam rond midernacht: laten we beginnen met valiezen maken. Tja, dat was precies nog wat meer werk dan ik eerst in gedachten had. We zaten natuurlijk met een deadline: om 5 uur werden we afgehaald! In al onze haast heeft Klaas dan nog het wasmiddel op de tapijt uitgegoten en ik heb een glazen kaars omgeduwd. Stofzuigen om 4 uur 's nachts, de ondergeburen zullen niet content geweest zijn (het zal mij een worst wezen, we zijn hier toch weg
)Rond 4u30 waren we dan gelukkig nog klaar, tijd om een fles champagne achterover te slaan (een die we bij ons afscheidsfeest gekregen hebben
)Onze terugvlucht is goed verlopen, veel is er niet over te vertellen, we waren allen uitgeput en ook wat verdrietig
.Het is mooi geweest, inderdaat de beste 7 maand van mijn leven, zoals ex-studenten mij vertelden. Het doet raar om terug thuis te wonen, na al die tijd zelfstandig met je vrienden aan de andere kant van de wereld geleefd te hebben. Maar niet getreurd. Tijd voor examens, en daarna..... (laten we hopen)..... de mooiste job ter wereld: één terwijl je in een kantoortje op 36000 voet de sunset gadeslaat! 11月2日 Week 25-26Yo,
Het vliegen begint goed vooruit te gaan. We zijn begonnen met IFR cross-country navigaties onder een IFR flightplan. Dit is wat we later bij een airliner zullen doen. Zo kunnen we eens wat approaches oefenen in de Tucson area (voor de verandering
). We hebben alles van instrumentvliegen nu gezien, en ik begin het goed onder de knie te krijgen. Nu komt het erop aan om een bepaalde routine te kweken, alles moet sneller! We moeten vlugger de instrumenten scannen om precieser te corrigeren. Het einde van het single-engine gedeelte komt in zicht (Piper Archer)! Stilaan begin ik met het studeren van de POH (Pilot Operating Handbook) en de flows voor de Piper Seneca (Multi-engine). In het weekend hadden we nog een tamelijk zwaar feestje bij Cristophe. 2 Maal bezoek van de politie gehad die avond, kan gebeuren... We moeten profiteren van onze laatste weken he
.De zaterdag van week 26 had ik dan ten slotte mijn laatste instructievlucht op de Archer hier in de States. Maandag final Archer Checkride met een Belgische examinator - spannend!
See you next week on the Seneca!
10月19日 Week 23-24Heleba!
Niet vergeten bij vorige weken te kijken, ik heb van 4 weken foto's opgezet. Niet dat er zoveel zijn.
Nu de INAV check voorbij is, concentreren we ons op approaches. Er gebeurt veel in enkele minuuten tijd, dus dit vergt veel concentratie en oefening. We zijn begonnen met ILS-approaches (Instrument Landing System). Dit is een systeem waarbij je enkel op instrumenten het vliegtuig tot op een 'decision altitude' van enkele tientallen meters boven de grond kan leiden. Vanaf dat punt wordt de landing visueel tot op de grond verdergezet (zoals alle manuele approaches), of in het geval dat het vliegveld niet in zicht is, wordt er een 'missed approach' ingezet.
Een voorbeeld van een approach plate (Jeppesen kaartje waarop alle belangrijke info en richtlijnen van die bepaalde approach opstaan) bijgevoegd bij de foto's van deze week. Het ziet er ingewikkeld uit, maar je leert er wel op kijken.
De aangename verrassing van deze week was een nieuwe Boeing 777 van Air France die in Williams Gateway testgevlogen werd. Jamergenoeg vlogen wij enkel over. Kenneth en Yannick zijn geland en hebben een volledige rondleiding gekregen in dit prachtige toestel.
Deze week zijn we met ons 4 (Kenneth kon zich niet vrijmaken) gestart aan een avondcursus motorijden. Hier kost rijles 5 keer minder dan in België, en ons Amerikaans rijbewijs kan omgezet worden in België omdat wij hier een tijd geleefd hebben. Mooi meegenomen. Aah, met de moto rijden is zaaalig.
Deze week is de moeder van Justine nog eens afgekomen (om te koken voor ons
 ). Tof om nog eens bezoek te hebben uit België!Tot volgende week!
Week 21-22Yo de mannen,
Ik zal maar eens 2 weken ineen samenvatten, aangezien er de laatste tijd niet zo veel te vertellen valt. We zijn druk aan het vliegen. De basic IFR is voorbij, we beginnen ons goed te concentreren op de holdings, radionavigation en hier en daar beginnen we al wel eens met een NDB of VOR approach. Dit is een nadering naar een vliegveld met de hood op (blind dus) op één of meerdere VOR of NDB radiobaken en soms met DME distance information. Niet gemakkelijk hoor! Een belangrijk instrumentje is timing met de klok.
Een aangename verrassing was toen we een Antonov AN-2 (grootste dubbeldekker ooit) en een T-6 Texan (Harvard) aantroffen in Casa Grande. Beide waren op doorreis naar een airshow in Californië. De crew van de Antonov was zo vriendelijk mij een kleine rondleiding te geven. Jammer dat ik maar weinig tijd had.
De laatste tijd gaan we regelmatig eens gaan voetballen, een aangename onspanning. Wel uitputtend in dit warme, droge klimaat!
Zondag zijn we met ons 5 eens gaan paintball shooten. Geen van ons heeft dit ooit gedaan. Was wel eens tof, op de "blessures" na
. Zo'n verfballetje doet nog ferm zeer op uw bloot vel!De zaterdag van week 23 had ik mijn INAV check. Ik werd getest op mijn IFR navigeren, VOR en NDB intercepties en holdings. Alles is goed gegaan, ik kan niet klagen
 Adios amigos 10月3日 Week 20Hallo iedereen,
Week 22 is net voorbij, maar ik ben wat achteropgeraakt met de foto's. Geen schrik, binnenkort wordt de rest ook aangevuld!
Deze week heb ik nog wat basic manoevres herhaald. En we zijn begonnen met VOR en NDB Intercepties (specifieke radialen van radiobakens, inbound, outbound en combinaties met of zonder station passage). Ook ben ik begonnen met Holding patterns. Dit zijn eigenlijk ovaalvormige racetracks die je vliegt met als beginpunt een fix, VOR of NDB. Boven de fix vlieg je een rate one turn (180 in 1 minuut), dan één minuut outbound, terug een rate one en intercepteer je inbound de radiaal terug naar de fix. Dit is niet zo simpel als je het goed wilt doen, zeker in turbulente condities en met windcorrecties.
In Coolidge hebben we een tussenstop gemaakt. En wat stond daar? Een gerestaureerde MIG 17 van de jaren 50-60! Van een prive-eigenaar en vliegwaardig. Ik vraag me af waar je hierop leert vliegen als particulier, op een oude jet-fighter en het is een éénzitter! Wow, zie ik wel nog zitten
 Zaterdag had ik dan Missie 69, de BIF check (Basic Instrument Flying). Met glans geslaagd!
Zaterdagavond vierden we Kenneth's verjaardag, en toevallig gaf Cristophe een feestje op zijn appartement. We hebben ons meer dan goed geamuseerd!
Zondag zijn we gaan wakeboarden op Lake Pleasant met ons 5. Plezant hoor, een hele namiddag op het water. Je mag zelf varen en Lake Pleasant (stuwmeer) is enorm groot, een graad of 34 warm schat ik. Ideaal dus. Een betere manier om de zinnen eens te verzetten kan ik me niet indenken.
Tot binnenkort voor week 21-22! 9月26日 Week 19Hey iedereen,
Deze week zijn we er goed ingevlogen met de IFR. Begonnen met basic manoevres zoals time turns, compass turns (enkel op het magnetisch compas, dat soms grote afwijkingen kent waarmee je rekening moet houden), steep turns, slow flight, unusual attitudes patrial panel... en dit alles enkel op instrumenten. Het nut hiervan is een goede scan ontwikkelen tussen de instrumenten, dit is de basis om 'smooth' instrument te leren vliegen.
Later in de week begonnen we met alle soorten VOR en NDB (radiobakens) intercepties.
Donderdag was mijn vrije dag, en daarvan heb ik geprofiteerd om eens naar Eloy te trekken. Dit is een vliegveldje tussen Phoenix en Tucson waar het grootste commerciële Skydive center ter wereld gevestigd is. Je bent geen echte piloot als je nooit uit een vliegtuig gesprongen bent he
. We zijn gesprongen uit een DeHavilland Twin Otter vanaf 13000 voet. De vrije val duurde iets van anderhalve minuut denk ik (geschat). Wow, die kick van het springen overtreft echt alles! Een cameraman is met me meegesprongen om foto's te nemen en een filmpje te maken, de moeite hoor! Vrijdagavond zijn we dan eens naar de bowling geweest, de stress van de voorbije week eruitwerpen.
Hasta la vista! 9月15日 Week 18'lo iedereen,
Vanaf nu zal ik minder foto's van het vliegen op mijn site kunnen publiceren. Waarom? Vanaf deze week ben ik aan het IFR gedeelte van de praktijkopleiding begonnen, een intensief pakket instrument vliegen. Dit is tenslotte wat we de rest van onze loopbaan zullen doen.
Het is niet zo simpel als het klinkt. Logisch en ruimtelijk inzicht zijn een must en je moet snel kunnen hoofdrekenen. Na een intensieve anderhalf uur IFR vliegen, moet je hoofdpijn hebben volgens de instructeur.
Nergens in Arizona tref je echter instrument meteorologische condities aan. Daarom vliegen we met een soort klep (de hood) die ons belet om naar buiten te kijken.
Deze week heb ik vooral simulator gevlogen, als voorbereiding op het echte werk. Er waren nog wat organisatorische problemen omdat iedereen in deze fase van instructeur veranderd.
Daarmee heb ik de tijd gevonden om samen met Kenneth eens te gaan wakeboarden op Lake Pleasant. Een bootje huren en ge zijt weg! Zaaalig.
Dit weekend vier ik mijn 20ste verjaardag die niet zo onopgemerkt voorbij is gegaan. We zijn eens goed gaan eten, goed uitgeweest, met een 'zware afterparty' op het appartement (hier zal ik niet verder op ingaan, en ook geen foto's publiceren
). Jaja, moet wel eens kunnen hé, je wordt niet iedere dag 20.Adios
9月12日 Week 17Yo iedereen,
Deze week komt het einde van het VFR gedeelte van de opleiding (Op zicht vliegen) in zicht. Dit zijn tevens mijn laatste solonavigaties. Wat een teleurstellende gedachte, hierna vlieg ik niet meer solo in het programma bij SFA
 .Maar mijn 2 navigaties zijn er om niet meer te vergeten! De voorlaatste was naar Yuma, een luchthaven deels GA (general aviation) en deels militair. Hier heb ik dan ook een C-27 van het Italiaans leger gezien, enkele Harriers en enkele T-28 Talons. Dit vliegveld heeft 4 pistes, jaja meer dan in Zaventem
.En mijn laatste navigatie was er een naar Gila Bend - Prescott. Maar ik heb mijn instructeur kunnen overhalen om dit lichtjes te wijzigen naar Sedona en Flagstaff! Wat daar zo speciaal aan is? Wel, Sedona is een vliegveld op een platform met langs 3 kanten een afgrond (niet zo duidelijk op de foto's) en midden tussen de rode rotsen die de streek kenmerken. America's most sceneric airport, zegt een spandoek in de pilot lounge! Een beetje verder ligt Flagstaff, in het hoogland van Arizona. Het vliegveld ligt midden in de bossen, op een hoogte van 7000 voet. Maar met deze temperaturen is de Density Altitude 9100 voet of 2800m. Dit is het de hoogte waarop het toestel zich zogenaamd bevind onder temperaturen die niet standaard zijn. De lucht is ijler en het vliegtuig heeft meer afstand nodig om te landen en op te stijgen. Hier heb ik goede ervaring opgedaan met landen op een hoog vliegveld.
Landen hier is met alles erop en eraan. Een golfkarretje als Follow-me car, een Marshaller en een 'rode loper' bij het uitstappen
Mijn geluk kon niet op vandaag. Door problemen met het vliegtuig was ik anderhalf uur in vertraging. Maar anderhalf uur eerder was het weer barslecht in Flagstaff. Ik zou vastgezeten hebben. Voor ik terug opsteeg, heb ik mijn terugweg opnieuw moeten plannen, door een cluster van donderwolken die op mijn route ontstaan is.
De rest van de week is rustig verlopen, mijn ouders vertrokken terug donderdagmorgen.
Donderdag had ik mijn final VFR CPL Cross-Country checkride. Deze zorgde niet voor veel problemen, maar ik heb betere vluchten gehad.
Donderdagavond dan het grote moment. We hadden tickets voor het al maanden uitverkochte Coldplay concert in Phoenix. Jongens toch wat zijn die goed. Een prachtconcert, een mooie afsluiter van een ongeloofelijke week!
8月31日 Week 16Hier zijn we dan weer.
Deze week werk ik aan mijn laatste nachtvluchten, waaronder eentje 'solo in the pattern'
. Aah dat is tof!Stilaan komen ook mijn laatste solovluchten in zicht. Vrijdag had ik mijn 3e laatste solo cross-country navigatie opnieuw naar Kingman. Ginder wat landingen geoefend bij veel wind (20 knopen constant, gust 28 en niet constant van richting), op zo'n moment ben je wel uiterst geconcentreerd hoor!
Dit weekend bezocht ik met mijn ouders Tucson. Op het programma stond natuurlijk het Pima Air and Space Museum, een van de grootste niet-gesubsidieerde vliegtuigmuseums ter wereld met meer dan 250 vliegtuigen.
Enkele 'toppers' waren de SR-71 Blackbird (Sneller dan Mach 3), de B-52 waarvan de X-15 gelanceerd werd, een volledig geresaureerde B-17 en B-29 (het toestel dat de atoombommen geworpen heeft op Hiroshima en Nagasaki).
Verder bezochten we het Tucson zelf en Old Tucson, een nagebouwd westerndorpje waar films opgenomen werden (en worden).
Het weekend was weer een topper!
8月30日 Week 15Yo,
Excuseer me voor de lange wachttijd op een nieuwe update, ieder beetje vrije tijd dat ik had heb ik met mijn ouders proberen te besteden.
Maandag had ik opnieuw een missie "2 students together", de laatste van de 2. En opnieuw met Yannick. Deze keer was het naar Palm Springs in Californië. Weeral een pracht van een missie. Plezier maken is de regel als je met 2 vliegt (maar op een veilige manier). De aankomst was wat spannend. Plots kwamen we boven een mistige laag dicht bij Palm Springs. We beslisten om erdoor te zakken op time en heading, eronder door vliegen was niet interessant, dan moesten we op lage hoogte boven de stad. We zaten onder approach control, dus we hadden separatie van andere vliegtuigen en die zou ons in het ergste geval waarschuwen voor de bergen rondom ons, moesten we het op een of andere manier echt verknoeien. Al bij al is alles vlot verlopen.
We waren ginder net op tijd weg, het weer was onstabiel en de temperatuur was bereikt waarop de wolken zich verticaal begonnen op te bouwen, binnenkort thunderstorms dus. Een uurtje later en we hadden misschien vast gezeten.
Deze week zijn mijn ouders ook terug aangekomen, deze keer voor een vakantie van 3 weken.
Vrijdagnamiddag na mijn vlucht, zijn we vertrokken op een 3-daagse naar San Francisco! Prachtige stad, echt gelijk in de films, met die straten die 45° omhoog en omlaag gaan. Ja, dit is de stad van de Golden Gate Bridge en van Alcatrez. Het was er een 15 - 20°C en naar mijn Arizona gevoel zeeeeer koud
.Zie mijn foto's voor meer details.
Greetings from Scottsdale!
8月10日 Week 13 & 14Deze keer 2 weken ineens. Waarom? In week 13 is er niet zoveel noemenswaardig gebeurd buiten mijn solovlucht naar Pinal Airpark, en dat ik op mijn weg naar Phoenix (ouders ophalen) de aandrijfriem van de wagen kwijtgeraakt ben
.Week 14 is dan in alle aspecten een stuk interessanter geweest.
Om te beginnen ben ik officieel privaat piloot (Amerikaans). Woensdag ben ik geslaagd in zowel het mondelinge gedeelte als in het vliegen. Nu ben ik verantwoordelijk als ik stommiteiten uithaal!
Yannick heeft ook al zijn PPL. Daarmee plande onze instucteur de dag erna de 1e van de 2 navigaties "2 students together" (zonder instructeur). Zalig! Het is tof om eens te kunnen zeveren tijdens een lange navigatie, waarschijnlijk hebben we wel enkele radio calls gemist
. De vlucht was naar Ford Huachuca, een militaire basis in het midden van een groto 'restricted area'. Niet zo simpel om daar binnen te geraken. Maar het loonde wel de moeite. We hebben in het circuit gezeten met een C 130, en in de 20 min dat we op de grond stonden 3 low passes van F16's en A10's in formatie.Hier in Arizona is de Moesson volop begonnen, in de nammidag kan je je hier steevast verwachten aan thunderstorms, zowel isolated als in clusters. Dit op zicht geeft al een ..euhm.. extra dimensie aan de lange VFR navigaties
. Vrijdag had ik een solo navigatie naar Blythe (California) en jawel. In de 25 min dat ik daar aan de grond stond, zijn enkele onschuldige cumulus wolkjes ontpopt tot een lijn van mega thunderstorms. Tijdens het openen van mijn vliegplan juist na take-off moest ik van de controleur meteen flight watch contacteren voor weather info. Er was een corridor tussen 2 Cumulonimbussen (donderwolken) maar ze wilden mij zelf geen vectors geven om derdoor te vliegen door bliksem, hevige stortbuien van regen en hagel moest ik niet snel genoeg zijn. Dan maar 70-80 km naar het zuiden gevlogen om er rond te geraken. De terugvlucht duurde daarom een uur langer dan de heenvlucht, tegen dat ik terug op koers was. Spannend, zeker als je er alleen voor staat.Vrijdagavond ben ik dan samen met mijn ouders vertrokken voor een weekendje Las Vegas. Dit is een must, zeker hier als je in de buurt bent. Prachtig om te bezoeken, onbeschrijfelijk - de foto's spreken wel voor zicht.
Tot volgende week!
7月25日 Week 12Niet zoveel nieuws deze week, en even weinig foto's. Ik ben goed beginnen studeren voor de Amerikaanse PPL theorie (Privaat piloot), hoewel dit niet moeilijk mag zijn met de 6 maand groundschool die we gehad hebben in Brussel. Vrijdag was dan de dag van het examen en idd, ik was goed voorbereid en ik ben content met mijn 100%
 Donderdag had ik mijn lange solo cross-country navigatie van 350 Nautical Miles (een 650 km) naar Kingman en Lake Havasu. Dat was echt genieten. De vlucht is goed gegaan, mijn planning (time & heading) waren goed, ik heb al mijn tussenpunten gevonden. Kingman ligt in het bergachtige noorden, een prachtige streek om door te vliegen. Lake Havasu is in feite de Colorado rivier (Grand Canyon). Die heb ik een stukje afgevlogen, voor ik terug een heading heb genomen naar Scottsdale.
Alweer een onvergetelijke vlucht Week 11Vanaf deze week krijg ik terug wat minder tijd. We beginnen met de lange navigaties en die vereisen ook een goede planning. Daarbij komt nog dat we beginnen met enkele nachtvluchten.
Maandag hadden we een navigatie naar Cottonwood. Daar ben ik nooit geraakt, midden mijn navigatie kreeg ik van mijn instructeur een diversion naar Prescott. Al bij al een zeer mooie vlucht.
Dinsdag mijn eerste langere solonavigatie naar Ryan (tegen Tucson).
De nacht van woensdag op donderdag had ik mijn eerste nachtvlucht, die tevens een cross-country was naar Tucson International. 's nachts vliegen is puur genieten! De communicatie over de radio straalt toch een aparte sfeer uit, het lanschap, de sterrenhemel - onbeschrijfelijk. En dan landen op een internationale luchthaven.
Vrijdag moest ik een solovlucht maken naar de practise area. Tijdens take-off had ik motor storingen. Ongeveer 5 seconden nadat ik full power gaf, maakte de motor een vreemd geluid, het toerental verminderde op slag 500 RPM, bijna de helft vermogenverlies. Meteen besliste ik om een aborted take-off te doen. Tijdens het terugtaxiën naar de ramp bleef het toerental schommelen. Volgens de mensen van maintenance waarschijnlijk een probleem met de magneto's of met de bougies.
Mooie afsluiter van een spannende week 7月11日 Week 10Afgezien van mijn hoofdpijn die ik een hele week moest doorstaan, is het een toffe week geweest.
Dinsdag hadden we onze navigatievlucht naar Ryan Field tegen Tucson. Het toeval trof ons dat we met 4 vliegtuigen die navigatie hadden op hetzelfde tijdstip. Tof hoor!
Op de terugweg zijn we efkes gestopt in Pinal Airpark. Dat is een van de grootste in de buurt. Echt de moeite. Dit is tevens een CIA basis maar niemand weet wat ze hier doen. Hier en daar zie je zwarte geblindeerde jeeps u in de gaten houden. Onder andere de Nasa 747 die de Space Shuttle draagt staat hier. En onze Belgische trots, de laatste 747-300 die SABENA weggedaan heeft in '99. Jammer genoeg overschilderd in het wit.
Woensdag hadden we een navigatie naar Buckeye en Wickenburg, een verlaten vliegveldje in the middle of nowhere.
Donderdag mijn pre-navigation checkride. Het was niet mijn beste vlucht, maar het was meer dan goed voor de instructeur die mijn check afnam. En dan vrijdag mijn eerste navigatie naar Coolidge - spannend!
Jammergenoeg kreeg ik donderdagavond uit België het bericht dat ik voor mijn rug (waar ze de ruggenmergpunctie gedaan hebben in het hospitaal) minstens 48 uur moest platliggen om de inwendige wond te laten genezen. Die veroorzaakte de hoofdpijn. Jammer dat de dokter niet beter op de hoogte was. Vrijdag na mijn ochtendvlucht ben ik dan in mijn bed gekropen en plat gelegen tot zondagnamiddag, 54 uur om precies te zijn. Een ware marteling kan je het noemen, zowel fysiek (stijf dat ge daar van wordt
 ) als mentaal (blijf maar eens stil liggen als je enkel cafeïne-houdende dranken mag drinken). Maar ik heb de beproeving doorstaan, met de hulp van mijn 2 verplegers (roommates) die voor mij gezorgd hebben als een baby .Hopelijk ben ik nu volledig genezen!
7月9日 Week 9Deze week zij we begonnen met de eerste dual navigatievluchten. Laat slapen en vroeg opstaan om de navigatie voor te bereiden! Maandag zijn we naar Gila Bend geweest, een vliegveld in het midden van de woestijn.
Maandagavond heb ik een accidentje voor gehad in de fittnes. Ik ben opgenomen geweest in het ziekenhuis, waar ze verschillende tests gedaan hebben. De rest van de week was platte rust voor mij.
Tegen het weekend ben ik er terug wat doorgekomen. Gelukkig maar, zaterdagavond trakteerde David in de Sandbar voor zijn verjaardag en Zondag hebben we een tripje gemaakt naar de Grand Canyon. Prachtig, wat de natuur allemaal kan doen!
Dinsdag begin ik terug te vliegen, ik kijk er enorm naar uit. Het zal een stressy week worden, nog 2 Dual navigaties en dan Pre Navigation Check. 6月27日 Week 8Deze week heb ik enkel solovluchten gemaakt, dus foto's van in vlucht heb ik niet. We zijn de week slecht gestart. Maandag om 4 uur opgestaan, we komen om 5 uur in de luchthaven om te zien dat ons vliegtuig al een dag in onderhoud stond. Da's tof dadde! Dinsdag ben ik met Yannick vertrokken voor een dualvlucht naar de South-East Practise area. We klimmen uit en we vragen onze clearance aan Phoenix Approach voor de transitie door Class B Airspace. Juist voor we Phoenix binnenvliegen merkt onze instructeur de abnormaal hoge olietemperatuur op. Er was geen lek, de oliedruk was OK en voor de rest was er niets abnormaals op te merken. We hebben toch maar op safe gespeeld en we zijn teruggekeerd naar Scottsdale. Toen we onze fequentie terug op Scottsdale Tower zetten, waren ze ons al aan het oproepen om te vragen of we 'assistance' nodig hadden. Uiteindelijk bleek het de sensor te zijn die defect was - gelukkig. Wegens een bosbrand hier net ten noorden kon ik niet solo naar de North practise area. Dan maar touch & go's in Falcon Field. Vrijdag kreeg ik dan eindelijk de toestemming om solo de transitie door Phoenix naar het zuiden te doen. Prachtig! Het is een beetje een 'sceneric flight' geworden, gewoon wat rondgevlogen boven de prachtige omgeving. Zaterdagavond zijn we naar het baseball gaan kijken hier (Phoenix Diamond Backs - Detroid Tigers). Voetbal is spannender hoor! In de avond eens uitgeweest naar Barcelona Bar, weer zo'n prachtdiscotheek. 6月20日 Week 7Maandagavond zijn mijn ouders aangekomen voor een bezoekje van een week. Deze week heb ik vooral solomissies gevlogen, in Scottsdale, kleine navigaties naar andere vliegvelden en naar de practice area. Dinsdag heb ik mijn eerste emergency meegemaakt in Falcon Field (2 parallele pistes). De controleur gaf me nog voor mijn landing al clearance om de linker runway over te steken. "Archer 49Y, try to exit at the second intersection, cleared to cross rwy 22Left, keep up taxi speed and watch out for emergency vehicles on the ramp." Wat er juist aan de hand was weet ik niet. Donderdag is mijn vader eens meegevlogen. Zijn kotszakje heeft 'ie niet nodig gehad Er is ook slechter nieuws. Zaterdagnamiddag kreeg ik te horen dat er iemand de opleiding moet stoppen. Meer informatie zal ik echter niet geven. Verder is er deze week niets noemenswaardigs gebeurd, ik heb eens geprofiteerd van het weekske met mijn ouders.
Week 6Deze week is er niet zoveel speciaals gebeurd. Enkel Solovluchten. In het begin van de week ben ik begonnen met mijn solovluchten in het circuit van Scottsdale. Op zich is dit al een goede oefening - bij momenten is het hier drukker dan in Zaventem. Donderdag en vrijdag was ik technisch werkloos door meerdere vliegtuigen die tegelijk hun 100-uren check in maintenance hadden. In het weekend hebben we onze eerste grote trip gemaakt in de richting van Sedona, Flaggstaf en in de richting van de Grand Canyon toe. Het was prachtig, al was het maar voor het onvoorstelbaar mooie landschap. We zijn zaterdag eens gestopt aan de Natural Water Slides, een soort bergrivier waar je je over de rotsen kan laten glijden. Daar hebben we ons eerste onweer in Arizona gezien 6月11日 Week 5Buiten het vliegen is er deze week niets speciaals gebeurd. Intussen hebben we alle gecontroleerde vliegvelden in de Phoenix Area bezocht. We bereiden ons volop voor op de pre-solo check. Deze stond normaal gezien voor vrijdag gepland. Omdat onze examinator het wat te druk had, besliste hij donderdag pas na mijn vlucht om mijn check af te nemen en ik kan je verzekeren, dat was pas stressen. Drie kwartier om de mass&balance, performance en het weer voor te bereiden en intussen nog wat de POH (Pilot Operating Handbook) en emergency checklists blokken! Het was niet makkelijk, ik had de check juist 's middags op een druk moment in het circuit, 8 knopen crosswind en hevige turbulentie. Raad eens? Ik ben geslaagd!!! Vrijdag was dan mijn eerste solovlucht in Falcon Field. Eerst nog een kort vluchtje met de instructeur, daarna 1 pattern waarbij ik terug naar de ramp moest taxiën (de instructeur wilde zeker zijn dat alles nog ok was Toch heb ik er echt van genoten. Wat een gevloel van vrijheid! Volgende week staan er enkel solomissies op het programma, ik kijk er naar uit! Na 6 uur te moeten wachten op de luchthaven (!) zijn we (ik, Yannick en Christine) dan eindelijk gedoopt geweest (Christine deed haar check en solo pas in de namiddag). Het wachten alleen al is iets om niet meer te vergeten Zaterdag avond was het dan BBQ bij de 'Walen' om onze solo's en de verjaardag van Lionel te vieren. Daarna zijn we nog eens stevig uitgeweest! 5月30日 Week 4Opnieuw een prachtige vliegweek. Ik heb intussen al een kleine 12 uur zelf gevlogen en nog eens zoveel in de backseat! Deze week voornamelijk touch & go' s geoefend (zonder flaps, short field, soft field, zonder motor, crosswind) . Enkele mensen hebben mij gevraagd om niet te veel 'technische termen' te gebruiken. Een touch & go is in feite een landing, de wielen raken efkes de grond, volle gas en je stijgt terug op. En dit zowel zonder flaps, met zijwind, op een korte piste met zachte ondergrond... De meeste vliegvelden hier in de buurt hebben we al eens aangedaan, en het is de moeite. Op het ene vind je oude vliegtuigen, op het andere is er een airpark van afgedankte Boeings. Van 3 km lange runway's tot kleine gebarsten pistes zonder markeringen, met mensen die domweg in het midden staan te kijken. En met een beetje geluk kom je hier in vlucht 737's, Harriers, F16 of zepplins tegen. Mijn eerste Solovlucht zit er aan te komen, normaal gezien nu nog 2 vluchten en dan een checkride met de grote baas. Als alles goed gaat is mijn solovlucht dan vrijdag of de maandag daarop. Woensdag heb ik nog efkes een glimp opgevangen van de gecrashte Seneca, helemaal uiteengehaald op een trailer naar Colorado. Voor de rest hebben we, zoals het hoort, ook nog wat plezier gemaakt. Van lingeriewinkels tot de balletles van Justine
Tot volgende week! 5月21日 Week 3Eindelijk, vliegen! Wegens omstandigheden vond mijn eerste vlucht pas donderdag plaats. Intussen heb ik er 3 achter de rug. Wat kan ik zeggen? Prachtig gewoon. Ik moet wel zeggen dat onze instructeur vooruit gaat! Steep turns met 60° bank, 5 soorten stalls, simulated engine failure, touch & go, transition through Phoenix Class B airspace en mijn eerste go-around. I Love Flying! Gelukkig heeft hij nog wat de communicatie in de vlucht gedaan, dat zou er wel te veel aan geweest zijn. We beginnen hier 's morgens al vroeg te vliegen omwille van de ondraagelijke warmte in de namiddag. Alhoewel, het is de moeite om om 4 uur op te staan, al was het maar voor de Arizona Sunrise! Jammer genoeg ben ik deze week ook getuige geweest van een Seneca Crash. Een Oxford student heeft tijdens een Touch & go een 'gear up' in plaats van een 'flaps up' gedaan. Het toestel is full throttle tegen de runway gesmakt en heeft enkele runway lights geramd. Gelukkig bleef iedereen ongedeerd. Beide motoren zijn beschadigd. de wingtip, benzinetank en een stukje van de romp zijn opengescheurd. Week 2Nog een weekske zonder vliegen. De mensen met een Belgische instructeur zijn maandag al gestart, wij met een Amerikaan, starten pas volgende week. Sommige van hen moeten nog een check ondergaan van een Belgische examinator om aan 'JAA' studenten instructie te mogen geven. Dan nog maar wat de flows en procedures geoefend. Er is dan wel wat ruimte geweest voor ontspanning. Poolparty's in de avond, barbecuetje, pizza-avond. Zaterdagavond zijn we eens uitgeweest naar Devil's Martini, een plaatselijke bar-discotheek. Eén van de beste plaatsen waar ik al geweest ben in mijn leven! We hebben eindelijk eens gekeken voor een autoke. We zijn dus officiel eigenaar van een Chevrolet Lumina, niet een van de mooiste auto's, maar het bolt goe. Nu nog het moeilijke deel: kijken voor een betaalbare verzekering en het Arizona-rijbewijs. Op naar de eerste vliegweek (Let's cross fingers)
|
|
|||||||||||||||||
, ik ben braaf geweest. 
. Grappig zicht, 5 toeristen in badkledij in de regen, koud
! Efkes een probleem gehad om een betaalbare verblijfplaats te vinden. Het komt erop neer dat we met 5 twee bedden gedeeld hebben (wel King size). Zondag zijn we verder naar het Noorden gereden, efkes gestopt aan de Meteor Crater (waar NASA vroeger hun astronauten opleidde) en Petrified Forest National Park. Al bij al hebben we een kleine 700 mijlen gereden. Het was de moeite!
) en daarna nog eens 3 patterns. Ik moet wel zeggen dat het efkes spannend was, zeker als de controleur u eerst rechtdoor op de upwind leg laat vliegen, u van frequentie laat veranderen, om u daarna te vergeten
. Tijdens de laatste pattern gaf hij clearance aan een andere student van Sabena die van Scottsdale kwam voor een straight in approach, maar die is toch op base binnengekomen. Die heb ik vlak voor mijn neus 200 voet lager zien passeren terwijl ik op downwind zat 
. "I messed this one up" klonk het op de radio.
. Je moet van alles meegemaakt hebben he in het leven. 
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒|
|
